මේ ජීවිතය ආසාවෙන්, තරහෙන්, මෝඩකමෙන්, වයසට යෑමෙන් රෝග වලින්, මරණයෙන්, ශෝකයෙන්, වැළපීමෙන්, කායික දුකින්, මානසික දුකින්, සුසුම් හෙලීමෙන් හැම වෙලේම ගිනි ඇවිලෙද්දී මොන හිනා ද? මොන සතුටක් ද?
කලණ මිතුරු ඇසුර කියන්නේ ඉතාම සුන්දර දෙයක්. කල්යාණ මිත්රයා වරදින් මිදෙන්නට උපකාර කරනවා. යහපතේ හැසිරෙන්න අනුශාසනා කරනවා. පවින් වළක්වා ගන්නවා. එබඳු කල්යාණ මිත්රයන් ඇසුරු කළොත් ඕනෑම කෙනෙකුගේ ජීවිතයට දියුණුවක් ම යි ඇති වන්නේ.
බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කොට වදාළේ “නිධානයක් තිබෙන තැන පෙන්වා දෙන මිත්රයෙක්” වගේ නුවණැත්තා අඩුපාඩු දුටුවිට කරුණාවෙන් අවවාද කර, වරදින් මිදෙන්නට උදව් කරන බවයි. එබඳු නුවණැති සද්පුරුෂයින් ම ඇසුරු කළ යුතුයි. එවිට යහපතක් ම යි සිදුවන්නේ. අයහපතක් නම් නොවෙයි.
කලණ මිතුරන් ළඟ සිටියත් සමහර අයට ඒ කලණ මිතුරා සොයාගන්නට අමාරුයි. කලණ මිතුරන් නිතර ම උත්සාහ කරන්නේ තමන් ඇසුරු කරන අය යහපතෙහි යෙදවීමට යි.
විශාඛා මහෝපාසිකාවත් එවැනි තැනැත්තියක්. ඕ තොමෝ මහත් කරුණාවෙන් යුතු යි. අනුකම්පාවෙන් යුතු යි. ඒ වගේම ප්රඥාවෙන් යුතු යි. සැවැත්නුවර සිටි ඉතාමත් සම්භාවනීය, වැදගත්, ප්රභූ කාන්තාව වූයේ විශාඛාව යි.
ඇය වටා බොහෝ කාන්තාවන් රැස් වුණා. ඇයගේ පිරිවර වෙන්න බොහෝ දෙනෙක් කැමැති වුණා. ධර්මයට එතරම් ආසාවක් නැතත්, විශාඛාව ඇසුරු කිරීමට කැමැති වූ කාන්තාවන් ද සිටියා. ඒ කාන්තාවන් ධර්මයේ නො හැසිරෙන බව විශාඛාව දැනගෙන සිටියා. නමුත් තමන්ගේ ඇසුර නිසා ටිකෙන් ටික යහපත සලසා දීමේ අනුකම්පා සහගත අදහසක් විශාඛාව තුළ තිබුණා. ඒ නිසා ම කිසි වෙනසක් නො දක්වා ඔවුන් ද අසුරු කළා.
